Klaverblaadje

09 klaverblaadje BIedere maand schrijf ik een verhaaltje met een bepaald thema.
Ik noem deze verhaaltjes “Klaverblaadjes”.
Als je me een mail (info@marleenghering.nl) stuurt met de vraag of ik je op de mailinglijst wil zetten, krijg jij ze voortaan ook in je mailbox.

Vanaf 20 maart 2017; de dag van het geluk (!) te koop: verzamelbundel Klaverblaadje
de mooiste 44 van de afgelopen 5 jaar.
Het boekje is genaaid, heeft een hard cover, een leeslintje en 98 pagina’s.

Te koop voor 10 euro
en voor €14,25 stuur ik het naar je op.

Op deze pagina vind je het Klaverblaadje van deze maand:

 

Tilburg, januari 2018                                                                                                     klaverblaadje 73

bij jezelf

Ik kreeg laatst een siliconen armbandje van iemand. Iedere keer als ik mezelf negatief uit over iets of iemand, of klaag, dan moet ik het bandje aan mijn andere pols doen. Prachtig instrument om me bewust te maken van dit gedrag. Iedere keer dat ik negatief ben, geef ik mijn kracht weg, ik wind me op over iets waar ik me eigenlijk niet mee bezig wil houden. Ik word er onrustig van, gespannen, slaap er slechter van en voel me machteloos.
Terwijl ik ook de keuze kan maken om mijn aandacht gewoon op iets anders te richten!
Op iets of iemand waar ik blij van word, waar ik een glimlach van krijg. Lijkt zo logisch om die keuze te maken, toch?!

In mijn privé leven heeft zich iets voorgedaan waarvan ik erg geschrokken ben. Het heeft een grote impact op mijn lijf, eetlust, slaappatroon; alles was in grote stress. Omdat het gaat om iets wat buiten mijn invloed ligt, is het een extra uitdaging om mijn energie bij mezelf te houden en er niet voortdurend over te praten. De bekende uitspraak: “Alles wat aandacht krijgt, groeit” gaat ook hier natuurlijk weer op. Ik kan me richten op hetgeen mijn energie wegtrekt, de bron van de stress die buiten mij ligt, of ik blijf bij mezelf, mijn ademhaling, mijn lijf.

Laatst hoorde ik Erben Wennemars Koen Verweij (schaatser) prijzen over een interview. Koen reageerde met een lach en ging verder niet in op een vraag van de interviewer, daarover kreeg hij het compliment van Erben. Hier zou hij voorheen met verontwaardiging op hebben gereageerd, zei Erben, maar nu lacht hij een keer en blijft gefocust op wat hij moet doen; hard schaatsen. Volwassenheid, noemde hij het ook nog.

Het is inmiddels middag, 1 januari; dit Klaverblaadje is nog niet af. Er gebeurt zoveel in mijn leven, direct om mij heen, dat ik mezelf steeds weer moet resetten als het ware. Eén ding is heel fijn; er blijken mensen in mijn omgeving te zijn, waar ik nauwelijks contact mee had en die nu hartverwarmende betrokkenheid laten zien. Wat is dat belangrijk. Wij wonen al 18 jaar op deze plek en hebben niet veel energie gestoken in het aangaan van contacten in de buurt. Maar als zich dan dingen voordoen, is het dus van essentieel belang dat er mensen zijn op wie je kunt rekenen; die er voor je zijn. En voor wie je er zelf kunt zijn.

Iedere keer opnieuw keuze maken waar je je aandacht en energie aan geeft; dat is mijn slogan voor dit jaar!